logo

Wat verbeelding doet

zondag 30 december 2012 11:49

Toen Brechtje (haar naam is gefingeerd) 4 jaar was gingen haar ouders uit elkaar. Het werd wat je noemt een vechtscheiding. Het lukte haar ouders niet om samen een goed ouderschapsplan en een goede omgangsregeling op papier te zetten. Moeder vroeg mijn hulp hierbij en vader stemde daar mee in.

Ik zag hen beiden in mijn praktijk en na enig overleg kwam er een plan en een omgangregeling waar beiden achter konden staan. Bij de uitvoering van het plan zou ik op de achtergrond begeleiden: vinger aan de pols en bespreken als er iets niet zou lopen. Het liep echter goed. Althans een tijdje. Vader kreeg een nieuwe relatie en wilde op aandringen van zijn nieuwe vriendin? Brechtje opeens veel vaker zien dan was afgesproken. Hoewel dat praktisch niet zo gemakkelijk uitvoerbaar was (vader woonde 1,5 uur rijden van moeder) lukte het in goed overleg de omgangsregeling te veranderen.

Maar na verloop van tijd begon het gedrag van vader te veranderen, zoals moeder me later vertelde. Steeds vaker kon een afspraak niet door gaan, werden de weekenden bij hem korter of zag hij van een heel weekend af. Zelfs kwam hij wel eens niet opdagen hoewel er wel een afspraak was. Of dit verband hield met de geboorte van een baby uit de nieuwe relatie is niet met zekerheid te zeggen.
Het hoeft geen betoog dat voor Brechtje deze situatie hartbrekend was. Een papa die je lijkt te vergeten. Ze probeerden er nog over te praten: moeder, vader en diens partner. Het werd geen gemakkelijk gesprek: verwijten vielen over en weer en bruggen slaan lukte niet. Eigenlijk gingen ze boos uit elkaar. Vader zocht steeds minder contact met zijn dochter en toen Brechtje 6 was was er helemaal geen contact meer: geen mailtje, geen telefoontje, geen cadeautje en niet eens meer een kaart voor haar verjaardag. Contact met de grootouders bleef er gelukkig wel.

Brechtje werd steeds verdrietiger. Toen ze in groep 3 zat belde moeder me met de vraag of ik Brechtje kon helpen. Op school was ze bij de minste of geringste tegenslag in tranen, Juf had zeer met haar te doen maar kon haar niet troosten. Moeder kon dat eigenlijk ook niet. Zo veel was wel duidelijk : Brechtje was door haar vader in de steek gelaten. Wat kon ik voor haar doen? Ook bij mij deed ze snikkend haar verhaal; een hoopje ellende op de bank, hevig schurkend tegen moeder aan.

Ik kon haar geen nieuwe vader geven, toch..of wel? Natuurlijk praatten we over haar gevoelens van verdriet en machteloosheid en boosheid. En over dat je altijd maar moet uitleggen dat je wel een papa hebt, maar  dat ie er nooit is. En dat je dus met Vaderdag dan maar op school een cadeautje voor opa maakt. Opa is tenslotte ook een papa.  Maar schrijnend duidelijk blijft het gemis. En daarom dacht ik toen: waarom vinden we niet zelf een papa uit. Een papa die aan alle voorwaarden voldoet, alles wat je wilt doet hij of wordt hij. Deze papa stelt nooit teleur want diep van binnen weten we steeds dat we hem hebben bedacht.

En dat hebben we gedaan, Brechtje, haar mama en ik. Brechtje creëerde haar droompapa. Hoe hij er uit moest zien? Nou, daar had ze geen moeite mee. Het was alsof alle onderdelen klaar lagen om in elkaar gezet te worden. Groen haar had ie, daar was geen speld tussen te krijgen. Ik geef niet meer details, want hij is van haar. Maar, droompapa vergeet je verjaardag niet, voor droompapa maak je een cadeautje met vaderdag. Toen droogden Brechtje’s tranen op. Droompapa helpt haar verder. En als het niet meer lukt? Moeder houdt mij op de hoogte.


Elly Samsom