logo

De grootste stap in een kinderleven.

donderdag 20 september 2012 16:16

De zomervakantie is voorbij en alle (leerplichtige) kinderen zijn weer back to school. Het is een gebeurtenis die de krant niet haalt. Dat is wel eens anders geweest.

In de zestiger, zeventiger jaren stond er steevast aan het begin van het schooljaar een foto in de krant van huilende 6 jarigen die zich aan moeders rok vastklampten op die eerste dag naar school.  De meeste kinderen gingen al wel naar de kleuterschool maar daar had je een lieve juf. Maar nu begon het echte leren en kreeg je vast een strenge juf.  U, lezer van mijn blogs moet zich dat kunnen herinneren want de kinderen van toen zijn de ouders van nu.

Het is voor ons onvoorstelbaar geworden dat een huidige 6 jarige zich aan het begin van groep 3 zo zou gedragen. Zo zie je dat je de emotionele huishouding van je kind reguleert door de manier waarop je zijn leven organiseert. De kleuterschool bestaat niet meer. Onze kinderen komen nu met 6 weken of drie maanden of met 2,5 jaar op kinderdagverblijf of peuterspeelzaal al achter moeders rokken vandaan (ja, ook achter vaders broekpijpen, ik weet het) Daar vloeien nu de tranen, op het kinderdagverblijf vooral die van de moeder trouwens.  Betekent dat dan dat vervolgens alle stappen naar het komende onderwijs vlotjes worden gezet? Nee, dat denk ik niet. De meest onderschatte stap vind ik die van kinderdagverblijf naar groep 1 van de basisschool.  (voor de peuterspeelzaal ligt dat iets anders)

 Als bijna 4 jarige ben je in de oudste groep van het kinderdagverblijf op je top: je weet hoe het gaat, je hebt het allemaal al gezien, de leidsters vinden dat je de groep ontgroeit en iedereen vindt en jij zelf eigenlijk ook: je bent helemaal toe aan de basischool. Groep 1: here I come Ik ben groot en school is tof. Dat heb je eindeloos gehoord, en daar ga je voor.

Maar daar zit je dan op je stoel. Niks meer met je knuffel bij de juf op schoot als het ff tegenzit of je valt je een buil.  Je bent even de jongste nieuwkomer in de groep en juf heeft wel even tijd voor je. Maar na een paar dagen soms komt de volgende nieuwste jongste al weer en schuif jij een plaatsje op in de rij. Er wordt veel van je verwacht want je bent nu immers vier: stil zitten op je stoel, wachten op je beurt, kiezen wat je spelen wilt etc. Bovendien kijk je je ogen uit naar al die andere kinderen in de klas. Die lijken precies te snappen hoe alles moet. Bovendien wat zijn sommige kinderen al groot. Zit je in een gecombineerde groep 1 en 2 dan is je klasgenoot soms al gewoon 6 jaar oud : een half leven ouder dan jij. En wat zijn er hier veel kinderen bij elkaar in de groep. En er is maar één juf. Oef!

Is dat allemaal erg dan? Nou, dat hoeft niet.  Clichés als ‘het leven is ook niet altijd makkelijk’ ‘je moet je ook wel leren aanpassen’ zijn hier ook wel steekhoudend. Maar toch: wees niet verbaasd als uw kleuter zich opeens opblaast tot giga proporties en stoer gedrag begin te vertonen. Of uw kind dat zo graag wilde, opeens niet meer naar school wil. Of uw kind op school braaf mee doet en thuis niet te harden is. Dan wel uw kind eens een klap of een duw uitdeelt aan een kindje in de klas. Het kan de overgangsstress zijn. Je kan hem er niet echt van tevoren op voor bereiden, maar als zich deze fenomenen voor doen helpt het ook als je begrip toont voor de mogelijke gevolgen van deze geweldig grote stap. Je bent immers zo snel geneigd te gaan hangen aan de kant van ‘je bent al zo groot’ ‘je wou toch zo graag naar school’. Dat klopt allemaal wel maar het gaat soms toch ook van AU.

Vervolgens wou ik voorstellen: we houden dit probleem een beetje onder ons en lossen het zelf wel op. Want als ambtenaren op het Ministerie van Onderwijs er lucht van krijgen beschouwen ze  dit misschien als welkom nieuws.  Er schijnen daar plannen te zijn om uw 3-jarige leerplichtig te verklaren.  In welke vorm we dan de overgang naar school moeten gieten overzie ik nog niet helemaal.

Elly Samsom