logo

Wij geloven niet…in deze Sinterklaas

dinsdag 15 november 2011 14:13

Laat ik voorop stellen: ik ben een fan van Sinterklaas. Als kind vond ik het dan wel niet helemaal eerlijk dat hij in Amsterdam aankwam met de stoomboot en niet eens aan kwam varen in het dorp aan de rivier waar ik woonde en dat een zeer geschikt havenhoofd had om aan te meren.
Klein smetje op het blazoen van de Goed Heilig Man was ook dat hij het dorp wel bezocht om zich te laten toezingen door de kinderen van wie de vader werkte in een fabriek die het dorp rijk was, en hen met kadootjes verwende. Mijn vader werkte er niet: ik mocht niet komen en kreeg niks. Maar de butsen in het imago waren geheel uitgedeukt als op 5 december de zak met kadootjes ook bij ons arriveerde en ik mijn deel kreeg.
Later woonde ik met mijn kleine kinderen in een dorp waar Sint per boot aankwam, in een gewoon kanaal. Als we Sint en de Pieten in het oog kregen en de plaatselijke fanfare “Zie ginds komt de stoomboot” begon te spelen, kreeg ik een brok in mijn keel.

De kinderen zetten in het weekend(dat waren er toen maar twee!) hun schoen, vergaten Sint in de rest van de week; op 5 december kwam een zak met kadootjes ongemerkt door een raam op zolder naar binnen. Sinterklaas was een feest, en is het tot op de dag van vandaag, nu met vernuftige surprise en lange soms pesterige gedichten. Bij de intocht op televisie van Sinterklaas, allang niet meer in Amsterdam, nestelden we ons meestal op de bank met dikke en gevulde speculaas om het spektakel mee te beleven. Want spektakel was het inmiddels geworden. Hoe vul je anders twee uur televisie met een ritueel dat niet meer inhoudt dan een ontvangst door de burgemeester en een rit te paard door het stadje. Er moest een verhaal omheen: het grote boek raakte kwijt, een Piet was ongehoorzaam. Gelukkig kwam aan het eind alles goed. Tot vorig jaar. Er was een babypietje mee gekomen en als Sinterklaas dat uitvond zouden ze allemaal direct terug moeten naar Madrid. Dit keer geen happy end maar …een verwijzing naar het Sinterklaasjournaal, waar Dieuwertje Blok, mevrouw Sinterklaas, de kinderen dagelijks over het verdere verloop op de hoogte zou houden. Zo kom je die drie weken dan ook weer door. Ik heb het toen opgegeven. Sint lijkt gekaapt door de media.
Sinds die tijd betrap ik me er op dat ik soms stiekem denk: ‘als ik nu kleine kinderen had zou ik misschien wel eens willen zeggen: “wij doen niet aan Sinterklaas, wij geloven niet in deze Sinterklaas”. Dat hardop te zeggen lijkt nog zondiger dan vloeken in de kerk.     
Elly Samsom