logo

Vierkante ogen

vrijdag 06 mei 2011 15:31

In een eerdere blog gaf ik al aan dat naar mijn mening ouders zelf niet persé gelukkig worden van het hebben van kinderen, maar dat als ze eenmaal kinderen hebben, ze hen ook wel heel graag gelukkig zien. Maar hoe ziet dat geluk er dan uit? Spelen we evenementenbureau: altijd een aantrekkelijk uitje in de aanbieding; geef je net zo veel schermtijd aan je kind als het wenst?  Mag het net zo vaak van sport en hobby veranderen als het zelf wil?

Hier begeven we ons op glibberig terrein want geeft maar eens goede definities voor geluk , algemeen geldend liefst. Weten wat  goed is voor een kind is een kwestie die ouders al eeuwen bezig houdt.  Des te traditioneler de cultuur is waarin een kind opgroeit des te duidelijker het is wat je je kinderen moet leren of moet meegeven.  Als culturen veranderen wordt het lastiger. Als je niet kan voorspellen wat er in de toekomst  van je kinderen verwacht gaat worden wat geef je hen dan mee?
De dilemma’s daarvan komen we in de praktijk, in boeken en in discussie in de media tegen. Mooi voorbeeld is het boek en de ophef daarom heen van Amy Chua: Battle Hymn of the Tiger Mother.  Als tweede generatie Chinese in America legt zij de lat voor haar kinderen hoog: geen tv en geen computer, hard werken aan schoolse vakken (behalve gym en theater) en als hobby tennissen viool spelen. Het doel is scoren in het leven: beste opleiding en top baan, top inkomen.  Zij zet deze opvoeding neer in scherp contrast met de toegeeflijke houding van Westerse ouders ten opzichte van hun kinderen.   Het kwam haar op veel  boe geroep te staan.
Maar prijzen wij ons  terecht gelukkig met onze aanpak? Ik geloof dat onze kinderen het hoogst  scoren t.o.v. andere kinderen in de wereld,  op geluk. In die zin is onze opvoeding gelukt. Op lezen en wiskunde scoren ze lager dan kinderen uit Azië, Australië, Canada en Noorwegen.     Wat mij bij Amy Chua intrigeert is dat ze tv en computer verbiedt. Schermen worden als afleidend en niet vormend beschouwd en kunnen in die zin gemist worden.  Interessant: ooit las ik over een onderzoek uitgevoerd in gezinnen naar het gemis van televisie, Het toestel werd gedurende drie maanden  weggehaald en ouders en kinderen werden na die periode geïnterviewd over het gemis. Het gemis was het grootst bij de volwassenen en kinderen vanaf 12 jaar, de zes tot twaalfjarigen gingen al gauw op andere activiteiten over en drie tot zes jaar waren al gauw vergeten dat er ooit een tv toestel in huis was geweest. Het, ik geef het toe al weer heel wat jaren geleden dat dit onderzoek werd uitgevoerd. Voor de intrede van de Ipad en IPhone. Uit een onderzoek door Mijn Kindonline (een publiek-private organisatie die ouders, overheid en bedrijven adviseert over mediagebruik door kinderen).blijkt dat 78% van onze peuters en kleuters online is. 5 % van de kinderen begint voor de eerste verjaardag met apps en spelletjes op internet.  Een voordeel van het scherm is dat het in ieder geval voortdurend beweegt en op knopjes of aanraking reageert.  Leer je als kind daar eigenlijk van?  Het gemak en de snelheid waarmee ik als digibeet met mijn smartphone leerde omgaan doet me het ergste vrezen. Je wordt al snel en gemakkelijk naar je doel geleid, ook een kleuter.
In mijn opleiding leerde ik (Piaget, Bladergroen) dat aan het verwerven van abstracte kennis het kennen van het concrete dwingend vooraf gaat. Begrippen als onder boven naast leer je dus eerst in de speeltuin. Als je een object eerst hebt aangeraakt kun je daarna beter in gedachten bewerkingen mee uitvoeren. Wonderlijk genoeg leert een peuter die met blokken speelt sneller en beter praten.
Ik wil natuurlijk het feestje niet bederven en uw kleuter laten jongleren met apps, maar of uw hem of haar op de toekomst voorbereid weet ik niet. Misschien weet Amy C meer dan wij. Ooit paften we ook onwetend  als we waren gezellig een sigaretje of wat weg naast de box waarin onze baby lag.

Bron: NRC 5-11 februari, 11 maart en 14 maart.