logo

Maken kinderen ouders gelukkig?

woensdag 22 september 2010 20:55

“Maken kinderen ouders gelukkig?”: naar het antwoord op die vraag is onderzoek gedaan. Het antwoord op die vraag bleek trouwens NEE te zijn. Ik heb altijd begrepen dat een goed onderzoek begint met een goede vraagstelling. Dat dat al het halve werk is en dat het bedenken van een goede vraag een onderzoeker siert.

Ik word bij dit onderzoek dan ook direct nieuwsgierig naar de onderzoeker zelf. Wat bracht hem of haar tot het stellen en willen onderzoeken van bovenstaande vraag. Is hij/zij van de roze wolk getuimeld, verstrikt geraakt in hevige gevechten wie wanneer thuis werkt en wie ’s nachts voor een fles zijn warme sponde verlaat? Iemand die, wie weet, misschien ook nog, zó gewaarschuwd was. Misschien valt kinderen opvoeden ook niet mee. Van tevoren leek het allemaal zo leuk en al die andere jonge ouders deden het allemaal zonder een centje pijn. Leek het.

Ouderschap is mysterieus. Waarom willen ouders kinderen? Die vraag kan sinds de introductie van de pil worden gesteld. De antwoorden op die vraag zijn divers en ingegeven door de kijk die men op het leven heeft. “Omdat we graag onze genen doorgeven”, is voor als antwoord favoriet. De wens tot ouderschap blijft ook met die verklaring ongrijpbaar en voor mij mysterieus, en verklaart misschien wel het optimisme en de blijdschap waarmee doorgaans de geboorte van een kind wordt tegemoet gezien. Probeer een aanstaande ouder van laten we zeggen een eerste kind maar eens van die roze wolk af te krijgen. Begin er niet aan, zeg ik u, het lukt niet, en het moet ook niet lukken. Ieder kind heeft er recht op door zijn ouders gedroomd te zijn.

Hier komt onze onderzoeker weer in beeld met zijn zoektocht naar geluk. Laat ik het maar even zo zeggen: hij/zij heeft de klok wel horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt. Ouders denken bij kinderen krijgen niet over geluk voor zichzelf.. Maar vraag een willekeurige ouder: “waartoe voedt je je kind eigenlijk op”, en bijna altijd zal het antwoord zijn: “dat weet ik niet zo één, twee, drie..maar ach, als hij of zij maar gelukkig wordt”.

- Elly Samsom