logo

BANG : denken, durven, doen !

maandag 01 november 2010 12:24

Jarno, een jongen van 7 jaar werd bij mij door de huisarts in de praktijk aangemeld omdat hij bang was voor grote jongens (pubers). Hij was niet een beetje bang, hij was heel erg bang. Hij durfde niet meer alleen of met vriendjes op een speelpleintje in de buurt te gaan spelen. Nu moest er steeds één van zijn ouders mee terwijl hij eerder zonder probleem alleen ging. Er was wel iets voorgevallen op dat pleintje met grote jongens, zo veel hadden ouders wel van hem mee gekregen. Maar er wat er precies gebeurt hadden ze niet uit Jarno kunnen krijgen.

Zijn angst werd groter. Dat is het nare met angsten,. Als het je niet lukt ze te overwinnen worden ze alleen maar groter. Zo ook bij Jarno. Nu was het niet alleen maar het speelpleintje waar hij niet naar toe durfde te gaan, hij begon ook straten te mijden waar hij een grote jongen was tegengekomen. Ook wilde hij niet meer mee boodschappen doen in de supermarkt nadat hij ook daar grote jongens had gezien. Ouders en huisarts hadden het goed gezien, dit kind had hulp nodig.

Wat was er nou gebeurd op dat pleintje ooit? Het was wel zaak daar achter te komen om hem echt te kunnen helpen. Het duurde een tijdje, hij draaide om de hete brij heen. Maar tenslotte kwam het hoge woord eruit, fluisterend en tenslotte onder tranen. Hij was een keer met vriendjes in de zomer met een waterpistool het speelpleintje opgelopen toen daar een groepje grote jongens op een bankje rondhingen. Beetje overmoedig had Jarno zijn pistool op die jongens gericht en nog voor hij iets had kunnen doen had er een gezegd:”als jij dat nog een keer doet, dan maak ik je DOOD”.  U begrijpt dat Jarno dit zeer letterlijk had opgevat.

Maar toen het hoge woord eruit was konden we gaan werken.  Eerst maar eens laten zien hoe reëel het is te denken dat grote jongens jongetjes van zeven jaar doodmaken. Hadden we daar wel eens van gehoord? Nee, eigenlijk niet. Misschien wel in een land ver weg, maar bij ons in de buurt. Nee, eigenlijk niet. En als het gebeurd zou zijn, dan zouden we het toch geweten hebben. Je angst onder ogen, beter nog in de ogen durven zien is de halve genezing. Het duurde een tijdje maar Jarno begon te wennen aan de gedachte (want hij werd bang van zijn eigen gedachten, niet van een werkelijke dreiging) dat die jongens maar iets gezegd hadden om hem bang te maken. En dat was gelukt. De jongens brachten we terug naar normale proporties: onzekere pubers die een beetje stoer willen doen,  die wat met mekaar willen kletsen, en die ook gewoon van hun ouders op hun kop krijgen omdat ze te laat thuis komen. Dat sloeg bij Jarno aan.

Nou moesten we hem wel weer leuk aan het spelen krijgen op het pleintje. Het wonderwoord is dan ‘stappenplan’.  Zeg in zo’’n situatie nooit: “nou snap hoe het zit, dus nou kan je weer door”. Nee, denken, durven doen zijn de stappen. We maakten een plan oplopend in graden van moeilijkheid: eerst met één van de ouders daar spelen tot tenslotte er in je eentje  naar toe durven gaan. Het plan werd opgesteld in overleg met de ouders (zij moesten het uitvoeren) en met instemming van Jarno. Hij ging pas naar de volgende stap als de vorige goed afgerond was en hij zelf door wilde. De eerste stappen kostten veel tijd, maar de volgende nam hij steeds sneller. Na ongeveer twee maanden was hij zo ver dat hij alleen naar het pleintje ging, weer overal durfde te fietsen en zonder probleem mee naar de supermarkt ging. En in die supermarkt keek hij niet meer schrikachtig om zich heen of hij grote jongens zag, maar zette hij zijn moeder onder druk om zijn favoriete snoep te kopen. En zo hoort dat.

Elly Samsom